Dag vriendjes en vriendinnetjes, dat was het dan alweer!

Ondanks dat het nog heel warm kan zijn, is het is over het algemeen kouder aan het worden in Livingstone. Zelfs voor muzungu's. Op straat zag je sowieso soms al afrikanen lopen met lange mouwen/warme truien en mutsen op ("It's cold today"). (Ook zie je hier een hoop afrikanen op straat die grote voorwerpen op hun hoofd dragen, ik noem bijv een bed of een bank en afrikanen die hun fiets propvol geladen hebben met kisten. Maar dat even tussendoor). Deze week heb ikzelf dus voor het eerst een shirt met lange mouwen gedragen overdag en hebben we er s avonds elke keer een deken bij gepakt bij het kaarten.

Afgelopen weken:

* heb ik voor het laatst mijn visum verlengd
* zijn de kinderen met me teruggelopen naar het vrijwilligershuis. Daar hebben we limonade gedronken en snoepjes gegeten, lekker languit in de kussens gelegen en met de taxi teruggegaan
* lieten de kinderen me fruit proeven wat op een mandarijn lijkt, maar 'nut' heet en wat heel zuur is
* heb ik bij de kinderen 'geslapen'. Helaas had ik heel weinig ruimte. Net een randje tussen het bed en de muur en elke keer als ik probeerde haar licht de andere kant op te duwen kwam ze alleen maar dichterbij.
* ben ik even de kerk ingeweest om een indruk te krijgen
* heb ik disneyfilms gekeken en een slechte (niet kinder-) afrikaanse film
* heb ik op het nippertje nog een nieuwe kamergenote gekregen
* hebben we heel veel gezellig gekaart
* zijn we uit eten geweest
* hebben we geverfd met de kinderen* zijn we naar de golfbaan geweest waar er verschillende optredens waren
* heb ik bezems gekocht voor het weeshuis. Ze hadden hele korte bezems waar hun rug niet blij van kan worden. Hopelijk zijn ze er hier wel blij mee en gaan ze ze gebruiken want bij het vorige weeshuis hebben we ze nooit meer teruggezien.

* zijn we (weer) wat wezen drinken bij Livingstone backpackers en uitgeweest in de Fezbar

En toen kwam het afscheid steeds dichterbij. Vrijdag moest ik afscheid nemen van de kinderen.Ik heb wat afscheidscadeautjes aan de kinderen en de mamma's gegeven.

We hebben met ballonnen overgegooid en ze hebben mijn haar nog even mooi gemaakt. Het afscheid was best moeilijk. Een van de kinderen huilde zelf ook, dus dat was helemaal wel even slikken. En het 'don't cry teacher' hielp op dat moment ook even niet. Ga ze wel erg missen allemaal.

's Middags hebben we met de vrijwilligers in het park gezeten
met wat lekkers. Vrijdagavond zijn we naar de fezbar gegaan. Zaterdag was een relaxdag. We zijn nog wel naar de stad gelopen en hebben daar
een ijsje gegeten maar verder weinig uitgevoerd. Zondag zijn we gaan raften. Heel gaaf, maar wel spannend. Dat begon al bij de
afdaling om naar beneden te lopen. We moesten heel steil via houten takken waar en soort trap van was gemaakt naar beneden.
Doodeng! Gelukkig mocht ik het handje van een van de mannen vasthouden en ben ik wonder boven wonder heelhuids beneden gekomen.
Maar wel met knikkende knieen. Het raften zelf was heel leuk, hele mooie omgeving ook. Dat kon ik zelf zonder bril nog zien.
Halverwege sloeg de boot om en plonsden we met zn allen in het water. Op dat moment wel even benauwend, maar een gave ervaring als ik er nu op terugkijk.
Zondagavond zijn we naar de fezbar gegaan om mijn tijd dansend af te sluiten. Om half 2 vertrek ik vanuit Livingstone na hier een hele toffe tijd gehad te hebben en met een beetje mazzel ben ik dan morgenochtend weer thuis :)

Bye bye week

Het dagboek van een muzungu

De tijd gaat hard hier in Afrika. Deze week is er een vrijwilliger weggegaan, volgende week gaan er twee weg en dan nog 2 weken en dan verlaat ik Livingstone ook. We hebben afscheid genomen door deze week uit eten te gaan en op het terras wat te drinken. Vorige week zijn we naar haar gastgezin geweest om daar ter afscheid ook nog even wat te drinken omdat ze haar laatste dagen in het vrijwilligershuis zou verblijven. Mijn waszak was inmiddels bomvol, dus voordat we gingen, was het eerst nog tijd om flink te soppen.

Vorige week vrijdag hebben we maar weer eens een high tea en een zonsondergang gedaan omdat de nieuwe vrijwilligers dit nog niet meegemaakt hadden Nouja eigenlijk natuurlijk omdat wij er geen genoeg van kunnen krijgen. Dit keer nog meer zebra's dan de vorige keer en een aap op tafel die in no-time ons bakje met pinda's leegat. Onze taxichauffeur vertelde vol enthousiasme dat hij zijn familie had verteld dat ik zijn echtgenote zou worden en zei eerder die week, voordat de andere in de taxi was gestapt, al dat we wel naar zijn huis zouden rijden en dat hij voor me zou koken. Dit was opmerking nummer zoveel en dus officieel geen grapje meer. Dat betekende dat het tijd was om het nummer van een andere taxichauffeur te regelen.

Het weekend heb ik op het favoriete plekje in de tuin gezeten, zijn we uit eten geweest en hebben we gezwommen.

Hoogtepunt was deze week toch wel de kip mét veren die in het weeshuis klaarlag. Later hoorden ik van de andere vrijwilligers dat een meisje van het weeshuis op de vraag ‘where is Kim?' heel serieus antwoordde: ‘She is in the kitchen, eating the chicken'. 

Dan een echt lichtpuntje. We zijn verhuisd naar een andere kamer. Voor mijn kamergenote heel fijn, omdat ze nu niet langer in een kuil hoeft te slapen en voor ons beide een betere douche en een eigen bad om onze kleren in te wassen.

Zo gaat het in Afrika

Dinsdag wilden we naar het weeshuis maar eenmaal daar aangekomen waren bijna alle kinderen naar school. De twee kleinste waren nog over; 1 daarvan sliep en de andere sliep bijna dus toen maar weer terug naar het vrijwilligershuis en daar een gezellige, relaxte dag gehouden.

Woensdag hebben we cadeaus gekocht voor de mensen uit het dorp waar we de dag erop zouden gaan verblijven om eens mee te maken hoe het echte afrikaanse leven is. Tussen het cadeaus kopen door hebben we nog lekker geluncht op het terras. Een vegetarische burger, hoe mooi kan het zijn.

Donderdag t/m vrijdag zijn we dus naar een dorp gegaan waar we kennis hebben gemaakt met de mensen daar en een rondleiding kregen.'s Avonds hebben we, als echte bikkels met een bot mes, bij het licht van de zaklantaarn en het vuur geholpen met het snijden van de pompoenen voor het avondeten. Na het eten was er een kampvuur klaargemaakt waarbij volop muziek werd gemaakt en werd gedanst. Met z'n allen in een kring achter elkaar met in het midden de mannen met de drums. En ja, ook wij hebben een dansje gewaagd. In de hut waar we sliepen lagen rieten matten met dekens en stond heel sfeervol een kaars te branden. Voor het slapengaan eerst nog maar even naar het toilet, deze bestond uit een gat in de grond met een doek ervoor. Dat was nog welmoeilijk mikken.

De volgende dag gingen we vroeg op pad om een school te bezoeken. We gingen te voet en na een uur kwam de school in zicht. Hier hebben we een les bijgewoond. We begonnen met rekenen. De juffrouw schreef op het bord wat getallenreeksen die de kinderen moesten afmaken die ze met ietwat harde stem toelichtte. Daarna kwam engels waarbij de kinderen de opdracht kregen om door middel van 3 zinnen de verschillende betekenissen van een woord uit te leggen, bijv ‘right' (recht, gelijk hebben, richting). Ik mocht vervolgens de schriften van de kinderen nakijken. Dit ging heel vlot, aangezien alle kinderen dezelfde zinnen hadden opgeschreven. Niet geheel onverwachts, omdat de kinderen constant naar elkaar toeliepen zogauw de juffrouw even de klas uitliep. Om 11 uur zijn we teruggelopen naar het dorp en hebben we geluncht. Daarna hebben we met de mensen uit het dorp buiten gezeten en de cadeaus die we meehadden voor de kinderen, aan de kinderen gegeven. Al met al echt een hele ervaring. Goed om meegemaakt te hebben. Eind van de dag werden we weer opgehaald en zijn we in gezelschap van een dood varken en een levende kip in de bus terug naar het vrijwilligershuis gebracht.

De zaterdag erop hebben we rustig aan gedaan. Inkopen gedaan en s avonds met zijn allen gezellig gebarbecued. Zondag begon de dag met een rondvaart over de zambezi rivier. We vertrokken vanaf het Waterfront hotel zodat we op de terugweg mooi konden lunchen en door konden gaan naar het zwembad. We sloten de dag af door naar de watervallen te gaan en te kijken naar de maanboog, die één keer in de maand ontstaat als het volle maan is. Deze ziet er ongeveer uit als een grote regenboog. Helaas was het nog niet heel helder te zien, daarvoor zou de maan waarschijnlijk nog hoger moeten staan maar evengoed mooi om gezien te hebben.

Maandagmorgen zou de glijbaan voor de village of hope gebracht worden. S morgens kregen we een smsje dat dit helaas niet ging lukken en dat het s middags zou worden. We wilden deze dag ook graag de matrassen voor de kinderen gaan regelen dus op naar de winkel. Eenmaal daar aangekomen zagen we op de deur van de winkel waar we de goedkoopste matrassen hadden gezien een bord met ‘1 week holiday'. Dikke vette domper! In Zambia is het moeilijk plannen, zo blijkt maar weer. Opnieuw op jacht naar een winkel voor goedkope matrassen. Gelukkig hadden we toch nog een klein beetje geluk en vonden we een winkel die zelfs nog lagere prijzen had. De matrassen apart laten zetten en in andere winkels op zoek gegaan naar waterbestendig materiaal om de matrassen mee te laten bekleden. Ook gevonden. De maat werd keurig voor ons opgemeten door het materiaal uit te rollen op straat. Matrassen, check! Waterbestendig materiaal, check! Op naar de hoezenmaker en daar de hoezen gedropt. Of we ook ritsen hadden gekocht? Ehhhmmm nee en de tijd was op dus de volgende morgen daar maar naar op zoek. Eenmaal bij het weeshuis aangekomen, hoorden we dat de glijbaan helemaal niet meer ging lukken en de volgende morgen bezorgd zou worden. Oh, daar ging onze planning. Dan maar weer terug naar de stad om toch vandaag de ritsen te halen. Ritsen, Check! Gaar zijn van de hele dag, check!

De volgende dag was het dan eindelijk zover, een uur later dan gepland maar dat mocht de pret niet drukken, de glijbaan! En wat waren de kindertjes blij! En wij daardoor ook.

Vandaag was het matrassendag. Eerst boodschappen gedaan en op de terugweg langs de hoezenmaker. We zouden om 2 a 3 uur de hoezen op kunnen halen, maar ze om die tijd bleken nog niet klaar te zijn en opeens vroeg de hoezenmaker dubbele prijs omdat het toch ander materiaal was en meer werk dan hij dacht. Ja, maar ho eens even, we hadden toch een prijs afgesproken en verteld welk materiaal het was en dit is het bedrag dat we ervoor hebben gereserveerd. Iets goedkoper kon wel maarja het was echtwel veel werk om te maken. Nou eerst maar terug naar het weeshuis dan om even na te denken en te overleggen en dan weer terug. Weer terug gegaan en voet bij stuk gehouden en gelukkig stemde de man al snel in. Weer een stap verder. De matrassen konden nu opgehaald worden. De winkel kon vervoer voor ons regelen dus dat was heel fijn. Eenmaal bij het weeshuis hielpen de kinderen ijverig mee om de matrassen in de hoezen te krijgen en de oude matrassen te verslepen.Ook het plastic vonden de kinderen prachtig als jurk of als kleed om mee te glijden. Kortom: Missie geslaagd.

Hush my darling, don't fear my darling, the lion sleeps tonight..ahhhhooeeee

Deze week had ik pech met de fietsen. Van veel fietsen was de band lek en van de fiets die ik pakte viel halverwege de trapper af. Dus dat werd maar naar huis lopen. Gelukkig waren de fietsen naar een aantal dagen weer gemaakt en kon ik weer met een goede fiets de heuvel trotseren.

De school begon deze week weer voor de kinderen dus hebben we ze naar school gebracht. De kinderen bij de school keken hun ogen uit naar de muzungu's die over het schoolplein liepen. Niet alle kinderen gingen naar school en niet allemaal op dezelfde tijden dus de rest van de week konden we gelukkig af en toe nog wel gezellig wat uren met de kinderen doorbrengen.

Het weekend hadden we een weekendsafari in Botswana gepland in het Chobe National Park. We werden zaterdag om 6.00 opgehaald en naar de grens gebracht. Onderweg zagen we een aantal olifanten in de struiken staan. De safaris was begonnen! Eenmaal bij de grens aangekomen stond er een echt (ja ik meen het serieus) een enorme rij met vrachtwagens die, zo werd ons verteld, vier dagen moesten wachten voordat ze met de pont naar de overkant gebracht konden worden. De plek waar ,schrijnend maar waar, ook de aidsverspreiding plaatsvindt omdat de mannen toch wat moeten in de tussentijd. We werden met een boot naar de overkant gebracht en daar stond de safari-auto al klaar. We naar een hotel gebracht waarvandaan we eerst een bootsafari hadden. Daarna stond er een lekkere lunch voor ons klaar en gingen we met de auto het park in. En wat was het geweldig! We hebben zoveel dieren gezien. Olifanten die over de weg liepen, een giraf die langs de auto rende, een grote groep zebra's, nog meer olifanten en giraffes, apen, vogels, leeuwen, krokodillen, nijlpaarden en nog zoveel meer. S avonds hebben we vanuit de auto bij het water naar de zonsondergang gekeken en zijn we naar het kamp gereden waar we s avonds zouden slapen. Er waren tenten klaargezet en een toilet dat bestond uit een gat in de grond waar ijzeren palen met een toiletbril omheen gezet waren. Dit was afgeschermd met een tentdoek. Op stoelen rond het kampvuur hebben we gegeten. Om 21.30 was het bedtijd, de volgende dag zouden we weer vroeg vertrekken voor de volgende safari. We sliepen met zn drieën in een tweepersoonstent. Matras aan matras dus gezellig en warm genoeg. Wel een raar besef dat je midden in het park ligt zonder omheining en de dieren in de buurt zijn. De kampleiding had wel lichten neergezet zodat de dieren wisten dat er mensen ware en op afstand zouden blijven. Ik kan nu natuurlijk hele stoere verhalen gaan vertellen over een leeuw die voor mijn tent stond en een olifant die me gered heeft, maar eerlijk gezegd heb ik op enkele leeuwengeluiden in de verte na niets gehoord en heb ik licht maar nog redelijk goed geslapen. 's Morgens bleek er een buffel verderop te staan en zagen we een grote groep apen voorbijlopen. Na het ontbijt gingen we weer op pad. En weer was het net alsof ik een natuurfilm binnenstapte. Aan het eind van de middag moe maar voldaan van alle mooie dingen die ik had gezien, weer terug naar de grens.

De dag erna gingen we weer naar het weeshuis en 's middags de stad in waar we een glijbaan hebben besteld voor de Village of Hope. Deze wordt maandagochtend geleverd. We hebben ook gekeken naar de prijzen voor matrassen en beschermhoezen. Gelukkig kunnen we dit ook nog kopen van het geld dat we apart hebben gelegd dus kunnen we dat ook gaan regelen.

Poepies, scheetjes, liefjes

Bedankt allemaal voor de reacties weer, leuk! :)

*@ Jolette;) Ja klopt, de zonovens zijn inderdaad om in te koken. Wel een mooi principe zo*

Dan nu weer tijd voor een update;

Vorige week begonnen in de Village of Hope. En och, wat zijn de kinderen liefleuk!

Het was een week in het weeshuis van; ‘teacher teacher', knuffelen, boekjes lezen, kleuren, haren laten invlechten, een les waarbij de kinderen per kleur voorwerpen moesten noemen die die kleur hadden en 'ballon, slinger, kleren,balen krijt' heel slim in elk rijtje paste, paardje rijden, knutselen, rondjes draaien, puzzelen, overgooien, kinderen die een heeeeele hoop foto's maakte (en ja, ik zelf heb ook de nodige foto's gemaakt), knutselen, zagen zagen, wiede wiede wagen en papegaaitje leef je nog zingen en ‘mijn poepie, mijn scheetje mijn liefje zeggen' (zoals ze hebben geleerd van de vorige vrijwilligers) Oftewel; een hele fijne week! Enige ‘minpunt' is dat het nummer van Rihanna ‘Shine bright like a diamond' onze hoofden niet meer uitgaat omdat net zoals de kinderen van Lubasi Home, ook de kinderen van de Village of Hope fan van dit nummer zijn.

Deze week willen we kijken hoeveel geld we bij elkaar kunnen leggen want het lijkt ons mooi om wat groters en wat blijvends voor de kinderen achter te laten.

Het weekend hebben we gezellig gezwommen met de kinderen van Rabeccah en Kennedy. S avonds zijn we, ook gezellig, naar de Fezbar gegaan waar een ‘tribute for Bob Marley' plaatsvond. Daarna tot in de late uren gekaart met daarbij eenmix van wijn, chocolade en chips. Zondag naar de watervallen toe. Dit keer bovenlangs gelopen en oh zo heerlijk in de zon op een rots bij het water gezeten.FIJN-heid! Tot we werden weggestuurd door een bewaker, alias de spelbreker. Gelukkig al een tijd gezeten en de taxi kwam ook bijna dus nog even wat gedronken en toen met ons natte kloffie de taxi in opnieuw richting de fezbar om daar lekker te eten.

Het proberen te uploaden van de foto's heb ik voorlopig opgegeven omdat het héél héél héél traag gaat. Zogauw ik wat engelengeduld gevonden heb, doe ik weer een poging!

So shine bright, tonight, you and I, we're beautiful like diamonds in the sky
Shine bright like a diamond
Shine bright like a diamond
Shine bright like a dia...

Zucht.

Bye Lubasi Home! Hello Village of Hope!

Vrijdagochtend voor het laatst naar Lubasi Home. Ons afscheid dus donderdag al gehad.Deze dag gevoetbald met de jongens en waterballonnen gemaakt. Overgegooid met de ballon en natuurlijk was ik de klos. Wel flauw dat daarna niemand een knuffel wilde.
Nog even een ijsje gegeten in de staden daarna naar huis om op tijd te zijn voor de taxi's die ons naar Royal Livingstone zouden brengen voor een high tea om de tijd gezellig af te sluiten met de vrijwilligers die zaterdag weg zouden gaan. Dit keer stond er een giraffe verscholen tussen de bomen bij het hotel en zaten er s avonds apen in de bomen en bij mensen verderop op tafel. Toch even wat anders dan de apenheul.

Zaterdagochtend was dan het moment van afscheid nemen. Pfff, het zal stil worden in huis. Sterker nog, het voelt gelijk al een stuk leger in huis. Was voor ons allemaal wel evenvreemd. S middags wilde we gaan zwemmen bij een hotel waar we gehoord hadden dat dat kon als je een drankje bestelde, maar uiteindelijk mocht dit niet omdat het te druk scheen te zijn. Hele zwembad was zowat leeg, maargoed dan houdt het op. Maar besloten om even wat winkels te bekijken, maar de meeste winkels waren dicht. Pff, een beetje een baaldag, maar zowel in het hotel als in de stad nog wel wat gedronken en op de terugweg zagen wein een vlaag opeens een olifant in de bosjes staan. Dat maakte weer een hele hoop goed!S avonds gezellig een meidenavond gehouden met sex and the city.

Zondag probeerden we het bij een ander hotel en daar mochten we gelukkig wel zwemmen. Heerlijk aan het zwembad gelegen. Hele zwembad voor ons alleen, wat een luxe. Daar ook geluncht. Duurde wel even voordat ik wat vegetarisch had besteld. Panini met aubergine? Hebben we niet. Pizza? Hebben we niet. Quesidilla veggie? Hebben we niet. Nou dan maar een burger zonder burger. Oftewel; brood met gebakken ei, ui, tomaat, sla en frietjes. Lekker!

Vandaag hebben we een rondje gereden en hebben we een kliniek en een ander weeshuis bekeken en zijn we langsgeweest bij het weeshuis waar we morgen gaan starten. Dit is het weeshuis wat thuis ook mijn voorkeur had dus ben benieuwd. Eerste indruk is in elk geval goed en goede verhalen gehoord dus de zin is er!

Een lach en een traan en een welwillende Zambiaan

Deze week kwamen erleerlingen en leraren van een schoolvan buitenafom het weeshuis te bezoeken en met de kinderen te spelen. Met zijn allen verzamelden we in het klaslokaal waar de kinderen een aantal welkomstliederen zongen en daarna gaf de directrice wat informatie over het weeshuis. Aan het eind van de ochtend kwamen we allemaal nog even bij elkaar in hetzelfde klaslokaal en stelde iedereen zich even kort voor en vertelde wat hij/zij later wilde worden waarna iedereen heel hard ging klappen. Eén jongen vertelde dat hij president wil worden. Nou, toen begon iedereen helemaal heel hard begon te juichen en te buigen. Je merkt ook wel dat de president hier heel erg aanbeden wordt, want in veel gebouwen hangen foto's van de president en ook op de kleren die mensen dragen zie je geregeld de president staan. In het vrijwilligershuis op een engelse tv-zender de nieuwe koning en koningin nog even kort kunnen bewonderen. In een pizzeria in de stad (hier noemen ze het een stad, in Nederland een dorp) hebben we gegeten.

De volgende ochtend zijn we weer naar het weeshuis gegaan en 's middags hebben we op het terras gezeten. Toen we terug wilde fietsen, bleek dat ik een lekke band had. Gelukkig waren ze in de buurt boodschappen doen en kon ik in de auto meerijden naar het vrijwilligershuis en heb ik de fietsin een standaardvastgezet. Die zouden ze later ophalen.Scheelde metoch weer een berg opfietsen. Voelde me wel bijna schuldig toen ik de anderen vanuit de auto zag. Woensdag zouden we naar school gaan om met de kinderen in de buurt te spelen. We kregen te horen dat de kans groot was dat er amper kinderen zouden zijn omdat het Labour Day was, wat hier een officiële feestdag is, waardoor er grote kans was dat er amper kinderen zouden zijn rondom de school. Daarom zijn we maar niet gegaan en hebben we er een rustige dag van gemaakt. Boodschappen gedaan voor de meidenavond die zaterdag op het programma staat.Op de terugwegzaten webij een goedlachse, gezellige chauffeur in de taxi met een mooie roodrozige hoed. Hij vroeg waar we vandaan kwamen en waarvoor we hier waren. Ook vroeg hij wanneer de eerste van ons naar huis ging en of zij dan even aan mijn man wilde doorgeven dat er hier in Afrika wel goed voor me gezorgd zou worden. Ik heb voor de zekerheid maar gezegd dat ik van mijn vriendinnen in Nederland geen Afrikaanse man aan de haak mag slaan. De rest van de middag mijn boek uitgelezen, ge-internet, gekaart en s middags even over de markt geweest.

Donderdag was één van de vrijwilligsters jarig. 's Morgens hadden we eerst een bijeenkomst bij Linda Farm, een gemeenschap waar verschillende families samenwonen. Twee vrijwilligers hebben een donatie gedaan waarmee een nieuwe pomp kan worden aangeschaft dus dit werd officieel medegedeeld en gevierd. Een mooie, aangrijpende ceremonie waarbij er door verschillende mensen een speech werd gehouden ener gedanst, gezongen en muziek gespeeld werd. S middags hebben we in het weeshuis de verjaardag gevierd. De kinderen kwamen zingend het klaslokaal binnen en gingen daarna in een groep bij elkaar zitten en hebben allemaal een snoepje gekregen. Omdat het morgen onze laatste dag in dit weeshuis is, hadden ze voor ons ieder apart een kaart gemaakt die drie kinderen ieder ook apart aan ons voorlazen. Een aantal kinderen zongen nog apart een lied en ook wij ontkwamen er niet aan en moesten een optreden geven. Het werd 'in de manenschijn', tot onze spijt iets minder kerkelijk dan de rest van de liederen. Er was voor ons beslist dat we na afloop nog een les zouden geven en net toen we de kinderen netjes en rustig hadden zitten en wilde beginnen, werden we naar kantoor geroepen omdat, zo bleek toen we daar aankwamen, de leidsters nog even wilde feliciteren. Tsja, je leert hier sowieso vrij snel dat er een hoop dingen niet te plannen zijn in Zambia. Maar heel attent natuurlijk! Daarna echt begonnen en een korte les gedaan.

Na de les zijn we, na een erg opdringerige verkoper te hebben afgeschud, in de taxi gestapt: Op naar het terras, om verder verjaardag te vieren. Twee voorbijlopende politiemannen knoopten een gesprek met ons aan onder het mom van ‘ken ik jou niet ergens van'. Ze zeiden ons te kennen van Jolly Boys. 'Ja, jij bent- andere naam dan de mijne die ik vergeten ben-, we hebben elkaar daar gezien'.Ehhmm, haha,ik weet van niets, nooit eerder gezien volgens mij. Of we evengoed interesse hadden om de vrouw van een politieman te worden. Toch maar niet. Onze drankjes opgedronken en onze tosti's opgegeten en met de taxi teruggegaan. Onderweg wilde we eigenlijk even pinnen maar er stond zo'n enorme rij dat we dat maar uitstellen tot morgen. Dus gelijk door naar het vrijwilligershuis, waar ik nu zit dus tot zover de update.