Deze week kwamen erleerlingen en leraren van een schoolvan buitenafom het weeshuis te bezoeken en met de kinderen te spelen. Met zijn allen verzamelden we in het klaslokaal waar de kinderen een aantal welkomstliederen zongen en daarna gaf de directrice wat informatie over het weeshuis. Aan het eind van de ochtend kwamen we allemaal nog even bij elkaar in hetzelfde klaslokaal en stelde iedereen zich even kort voor en vertelde wat hij/zij later wilde worden waarna iedereen heel hard ging klappen. Eén jongen vertelde dat hij president wil worden. Nou, toen begon iedereen helemaal heel hard begon te juichen en te buigen. Je merkt ook wel dat de president hier heel erg aanbeden wordt, want in veel gebouwen hangen foto's van de president en ook op de kleren die mensen dragen zie je geregeld de president staan. In het vrijwilligershuis op een engelse tv-zender de nieuwe koning en koningin nog even kort kunnen bewonderen. In een pizzeria in de stad (hier noemen ze het een stad, in Nederland een dorp) hebben we gegeten.

De volgende ochtend zijn we weer naar het weeshuis gegaan en 's middags hebben we op het terras gezeten. Toen we terug wilde fietsen, bleek dat ik een lekke band had. Gelukkig waren ze in de buurt boodschappen doen en kon ik in de auto meerijden naar het vrijwilligershuis en heb ik de fietsin een standaardvastgezet. Die zouden ze later ophalen.Scheelde metoch weer een berg opfietsen. Voelde me wel bijna schuldig toen ik de anderen vanuit de auto zag. Woensdag zouden we naar school gaan om met de kinderen in de buurt te spelen. We kregen te horen dat de kans groot was dat er amper kinderen zouden zijn omdat het Labour Day was, wat hier een officiële feestdag is, waardoor er grote kans was dat er amper kinderen zouden zijn rondom de school. Daarom zijn we maar niet gegaan en hebben we er een rustige dag van gemaakt. Boodschappen gedaan voor de meidenavond die zaterdag op het programma staat.Op de terugwegzaten webij een goedlachse, gezellige chauffeur in de taxi met een mooie roodrozige hoed. Hij vroeg waar we vandaan kwamen en waarvoor we hier waren. Ook vroeg hij wanneer de eerste van ons naar huis ging en of zij dan even aan mijn man wilde doorgeven dat er hier in Afrika wel goed voor me gezorgd zou worden. Ik heb voor de zekerheid maar gezegd dat ik van mijn vriendinnen in Nederland geen Afrikaanse man aan de haak mag slaan. De rest van de middag mijn boek uitgelezen, ge-internet, gekaart en s middags even over de markt geweest.

Donderdag was één van de vrijwilligsters jarig. 's Morgens hadden we eerst een bijeenkomst bij Linda Farm, een gemeenschap waar verschillende families samenwonen. Twee vrijwilligers hebben een donatie gedaan waarmee een nieuwe pomp kan worden aangeschaft dus dit werd officieel medegedeeld en gevierd. Een mooie, aangrijpende ceremonie waarbij er door verschillende mensen een speech werd gehouden ener gedanst, gezongen en muziek gespeeld werd. S middags hebben we in het weeshuis de verjaardag gevierd. De kinderen kwamen zingend het klaslokaal binnen en gingen daarna in een groep bij elkaar zitten en hebben allemaal een snoepje gekregen. Omdat het morgen onze laatste dag in dit weeshuis is, hadden ze voor ons ieder apart een kaart gemaakt die drie kinderen ieder ook apart aan ons voorlazen. Een aantal kinderen zongen nog apart een lied en ook wij ontkwamen er niet aan en moesten een optreden geven. Het werd 'in de manenschijn', tot onze spijt iets minder kerkelijk dan de rest van de liederen. Er was voor ons beslist dat we na afloop nog een les zouden geven en net toen we de kinderen netjes en rustig hadden zitten en wilde beginnen, werden we naar kantoor geroepen omdat, zo bleek toen we daar aankwamen, de leidsters nog even wilde feliciteren. Tsja, je leert hier sowieso vrij snel dat er een hoop dingen niet te plannen zijn in Zambia. Maar heel attent natuurlijk! Daarna echt begonnen en een korte les gedaan.

Na de les zijn we, na een erg opdringerige verkoper te hebben afgeschud, in de taxi gestapt: Op naar het terras, om verder verjaardag te vieren. Twee voorbijlopende politiemannen knoopten een gesprek met ons aan onder het mom van ‘ken ik jou niet ergens van'. Ze zeiden ons te kennen van Jolly Boys. 'Ja, jij bent- andere naam dan de mijne die ik vergeten ben-, we hebben elkaar daar gezien'.Ehhmm, haha,ik weet van niets, nooit eerder gezien volgens mij. Of we evengoed interesse hadden om de vrouw van een politieman te worden. Toch maar niet. Onze drankjes opgedronken en onze tosti's opgegeten en met de taxi teruggegaan. Onderweg wilde we eigenlijk even pinnen maar er stond zo'n enorme rij dat we dat maar uitstellen tot morgen. Dus gelijk door naar het vrijwilligershuis, waar ik nu zit dus tot zover de update.