De tijd gaat hard hier in Afrika. Deze week is er een vrijwilliger weggegaan, volgende week gaan er twee weg en dan nog 2 weken en dan verlaat ik Livingstone ook. We hebben afscheid genomen door deze week uit eten te gaan en op het terras wat te drinken. Vorige week zijn we naar haar gastgezin geweest om daar ter afscheid ook nog even wat te drinken omdat ze haar laatste dagen in het vrijwilligershuis zou verblijven. Mijn waszak was inmiddels bomvol, dus voordat we gingen, was het eerst nog tijd om flink te soppen.

Vorige week vrijdag hebben we maar weer eens een high tea en een zonsondergang gedaan omdat de nieuwe vrijwilligers dit nog niet meegemaakt hadden Nouja eigenlijk natuurlijk omdat wij er geen genoeg van kunnen krijgen. Dit keer nog meer zebra's dan de vorige keer en een aap op tafel die in no-time ons bakje met pinda's leegat. Onze taxichauffeur vertelde vol enthousiasme dat hij zijn familie had verteld dat ik zijn echtgenote zou worden en zei eerder die week, voordat de andere in de taxi was gestapt, al dat we wel naar zijn huis zouden rijden en dat hij voor me zou koken. Dit was opmerking nummer zoveel en dus officieel geen grapje meer. Dat betekende dat het tijd was om het nummer van een andere taxichauffeur te regelen.

Het weekend heb ik op het favoriete plekje in de tuin gezeten, zijn we uit eten geweest en hebben we gezwommen.

Hoogtepunt was deze week toch wel de kip mét veren die in het weeshuis klaarlag. Later hoorden ik van de andere vrijwilligers dat een meisje van het weeshuis op de vraag ‘where is Kim?' heel serieus antwoordde: ‘She is in the kitchen, eating the chicken'. 

Dan een echt lichtpuntje. We zijn verhuisd naar een andere kamer. Voor mijn kamergenote heel fijn, omdat ze nu niet langer in een kuil hoeft te slapen en voor ons beide een betere douche en een eigen bad om onze kleren in te wassen.