Fruit gehaald voor de vitamientjes. En ze hebben geholpen!

De kinderen hadden zonder me gezien te hebben al malaria gediagnosticeerd maar zo erg was het gelukkig dus niet.

Het was fijn om de kinderen weer te kunnen zien en weer met ze te kunnen knuffelen. De kinderen van de Village of Hope waren nog op school toen ik kwam. Er wonen naast de Village of Hope ook kinderen, die vaak langskomen dus ben ik daar heengegaan. Eind van de middag kwamen de andere kinderen thuis. Op de terugweg komen ze langs de markt waar ze snoepjes kunnen halen. Vandaag had er eentje chocolade gehaald dat eerlijk werd verdeeld onder de kinderen dus dat was smullen geblazen!

Op de terugweg naar het vrijwilligershuis kwam ik een groepje kinderen tegen dat vrolijk met me meerende naast de fiets. Gezellig en zo kreeg ik tegelijkertijd wat mentale steun die ik wel kon gebruiken om de heuvel op te komen.

De meisjes droegen dinsdag een kettinkje dat symbool staat voor een goede gezondheid zeiden ze. Ze hebben er ook eentje voor gemaakt. 's Avonds zijn we uit eten geweest met Amerikaanse gasten die hier verbleven en hebben we buiten in het kaarslicht heerlijk gegeten.

De volgende dag stond op het programma om (eindelijk) naar de lindafarm te gaan om uniformen te brengen die 2 vrijwilligers hadden besteld. De kinderen moesten in een heel klein klaslokaal op matjes gaan zitten en dan werd een voor een de naam opgenoemd van degene die een uniform aan zou krijgen. Het was wel even slikken om te zien dat de kinderen daar met een zweep worden geslagen om orde te houden. Maar, om dit stukje positief af te sluiten, ik heb hier weer heel fijn geknuffeld met de kindertjes. Ik ben bijna platgeknuffeld. Er werd letterlijk gevochten om mijn schoot.

's Avonds zijn we gezellig uitgeweest in de Fezbar.

Donderdag was het afscheid van mijn kamergenote in het weeshuis. We zijn daarna naar de lookout tree gegaan om naar de ondergaande zon te kijken en de laatste avond gezellig bij elkaar te zitten. Op de terugweg hebben we, om haar tijd hier helemaal knus af te sluiten, met z'n 5 opgevouwen in een 4 persoonstaxi gezeten. Zo kwam 'the african massage' zoals ze het hier noemen nog beter tot zijn recht.

De dag erna was het tijd voor ons om afscheid te nemen. We zijn meegegaan naar de bus die haar naar Zuid-Afrika zou brengen om te backpacken. 'S middags kwam ik in een hele kale kamer thuis.

Vrijdagavond zijn we naar Livingstone Backpackers geweest om wat te drinken en daarna naar de Fezbar. Het was happy hour dus 2 cocktails voor de prijs van 1. We waren met zn 3en dus dat werden, heel vervelend, 4 cocktails. Net op het moment dat we wilden bestellen gingen de slimmeriken de borden verwisselen en zou het opeens duurder zijn. Na wat onderhandelen mochten we voor deze ene keer toch nog de oude prijs betalen. Later op de avond heb ik voor het eerst in mijn leven bierpong gespeeld. Voor degene die het niet kennen: Aan elke kant van de tafel staat een team. De teams moeten proberen bij elkaar een balletje in een van de bekers te gooien die er staan. Als dit lukt, moet het team van wie het balletje in een beker is gevallen, deze beker leegdrinken. Helaas verloren maar 2x gescoord dus dat vind ik best netjes voor een eerste keer. En ik had lol dus ja, daar gaat het om toch?

Gisteren zijn we naar de markt geweest en hebben we voetbal gekeken: Zambia-Sudan. Eerst naar Limpo's Pub maar daar was het vrij druk en een klein scherm dus slecht te zien. In de pauze daarom naar Jolly Boys gesneld. Gelukkig hadden ze daar een beter scherm, maar de uitslag viel helaas tegen: 1-1.

Vanmorgen hebben we een andere vrijwilliger gedag gezegd op het vliegveld en zijn we s middags wezen lunchen. Ik ben nu net (correctie: op het moment dat ik dit schreef was ik net) terug en zit met een rood hoofd van het fietsen en de volle zon achter de computer. Straks even heerlijk douchen (daar is mijn bruggetje) want oh wat is die douche die ik nu heb fijn. Van een paar druppeltjes koud water naar een waterval van warm water.